Page content

Blote billen het symbool van vrijheid?

article content

Blote billen het symbool van vrijheid?

Een rokje dragen zó kort dat je billen zichtbaar zijn. Dat maak je toch zeker zelf wel uit! Of is het redelijk als een werkgever dit verbiedt?

Een paar weken geleden stond in het Parool een artikel over een manager van een Stadsloket in Amsterdam die de euvele moed had om een medewerkster terecht te wijzen over de manier waarop ze gekleed was. De manager verbond er meteen een algemene verordening aan die voor alle vrouwelijke medewerkers moest gelden:

‘Vanaf heden wil ik de afspraak maken dat dames een rok of een jurk dragen die niet korter is dan net boven de knie. Ook knielaarzen vind ik niet gepast aan de balie. De volgende keer stuur ik mensen naar huis en niet meer naar een winkel om iets te gaan halen.’

De Parool reporters laten er geen misverstand over bestaan dat ze over deze ‘dreigende mail’ bijzonder verontwaardigd zijn. Hoe durft deze manager van haar medewerkers te vragen dat ze zich decenter kleden, is de teneur van het artikel. Wethouder Abdeluheb Choho van Dienstverlening zou stelling moeten nemen, menen ze. Met andere woorden, hij moet deze manier van kleden (= letterlijk met de billen bloot kennelijk) toestaan.

Want wij leven immers in een vrij land en mogen doen wat we willen. Zeker als het om zoiets persoonlijks als onze kleding gaat! We moeten toch zeker allemaal onszelf kunnen zijn?

Moderne kuisheid

Ook interessant is de passage:

‘Het is opvallend dat in korte tijd twee plekken in Amsterdam het strijdtoneel (?) van lang geleden verworven vrijheden zijn geworden. Plekken die bij uitstek symbool zouden moeten staan voor diezelfde vrijheden: het hoger onderwijs [waar blote borsten het issue waren] en het openbaar bestuur [met blote billen als issue].

Kledingcodes zijn in werksituaties al decennia lang een heet hangijzer, omdat een manier van kleden – een stijl – uitsluitend wordt gezien als een expressie van elk individu op zich, die door iedereen moet worden geaccepteerd. Want authentiek en jezelf, toch?

Blote billen en borsten leiden af

Blote billen en borsten leiden af

Wat is je doel?

Als image en personal impact deskundige wil ik het echter van een andere kant belichten en benaderen. Het gaat hier om de manier waarop iemand zich presenteert in een publieke omgeving.

De eerste vraag die bij me opkomt is: Als je bij een organisatie als het Stadsloket werkt wáárom doe je dat dan? Hoe verantwoordelijk voel je je voor je werk? Werk je alleen maar om aan het eind van de maand je salaris op je rekening bijgeschreven te krijgen? En om de zekerheden die een baan biedt?

Daar is op zich niets mis mee natuurlijk, maar is dit werkelijk de enige reden waarom je dit werk doet? Wil je het niet ook goed doen en er plezier in hebben als iemand je bedankt voor je goede service? Je weet dat je dan impact hebt gehad, die persoon waardeert je en zal zich jou op een plezierige manier herinneren.

Is het echt zo simpel?

Bij alles wat we doen hebben we een resultaat voor ogen, een doel. Of je het je realiseert of niet, we hebben allemaal een resultaat in gedachten en daar werken we onbewust naar toe. Bij alles wat we doen. Anders zou je niet kunnen vaststellen of je het goed hebt gedaan, of dat iets goed is gegaan.

Meestal staan we er niet bij stil en meestal doen we de dingen zoals we ze altijd hebben gedaan: op de automatische piloot. En meestal krijgen we dan ook het resultaat dat we altijd hebben en zijn we tevreden. Want zolang het resultaat maar is zoals altijd, is er niets fout gegaan en is het dus goed. Het lijkt zo simpel, dat je vergeet dat er heel veel meer achter zit.

Mensen zijn gewoontedieren

Wij zijn gewoontedieren en ik geloof niet dat er veel mensen zijn die daarvan afwijken. Misschien drijft de een wat meer op gewoontes dan de ander, maar we hebben allemaal gewoontes die ons een rustig en veilig gevoel geven. Ze zijn voorspelbaar, je weet wat je kunt verwachten en dus leveren ze geen stress op. Je zit wat je noemt ‘in je comfortzone’.

Als je iets voor het eerst doet, ben je je van dat feit heel goed bewust: je weet nog niet precies wat je doet, hoe je het moet doen en dat geeft stress. Je moet keuzes maken over hoe je het aanpakt en soms moet je een paar keer oefenen voordat je het goed kunt. Maar als je diezelfde handeling iedere dag doet, hoef je er na een tijdje niet meer bij na te denken en is het een gewoonte geworden. En zo hebben wij tientallen gewoontes waarvan we niet eens meer doorhebben dat we ze hebben.

Kleding: de normaalste zaak van de wereld

Je kleden is ook niet meer dan een gewoonte, iets waar de meeste mensen geen doel of resultaat bij bedenken. Niet bewust tenminste. Toch heb je ook daar altijd een doel mee – onbewust.

De vraag is: welk doel? En nog beter: Wat is het werkelijke resultaat dat je wenst? Het lekker warm hebben als het koud is? Een man aan de haak slaan? Een leuke baan scoren? Populair zijn of worden? Of gewoon gezien worden? Laten zien dat je lak hebt aan wat anderen ervan denken? Of …. vul maar in. Dit zijn allemaal erg persoonlijke resultaten die veelal niets met je werk of baan te maken hebben. Maar je kunt ook resultaten wensen die juist wel met je werk te maken hebben, of zelfs met een carrière die je wilt opbouwen. En dan stel je jezelf automatisch heel andere vragen bij het kiezen van je kleding.

Kleding is non-verbale communicatie

Waar heel weinig mensen bij stilstaan is dat je kleding en de manier waarop je je kleedt een belangrijk deel uitmaken van je gehele non-verbale, zeer persoonlijke communicatie. Je keuzes, je voorkeuren in kleding zeggen meer over je dan je denkt. Ook je lichaamstaal wordt bepaald door je kleding. In strakke kleding beweeg je je heel anders dan in los vallende kleding. In een jurk of rok loop je anders dan in een broek of jeans, vooral als je met rok of jurk aan ook nog op hoge hakken gaat lopen. Hippe jeans met scheuren en flarden zenden andere signalen uit dan jeans uit één stuk, zonder franje en met opzet gemaakte beschadigingen. En het maakt verschil of je, sneakers, platte schoenen of stiletto hakken onder je jeans draagt.

Het ene is op zich niet beter of slechter dan het andere, maar het is anders! Je uitstraling is anders en ook je effect op anderen verschilt.

De grote vraag voor het Stadsloket

Terug naar het Stadsloket in Amsterdam waarmee deze blog begon. Welk doel of doelen zou die instelling hebben met de werkzaamheden en diensten die zij aanbiedt? Welke werkzaamheden zijn dat? Voor wie? Door wie? En waarom door deze persoon (of personen)? Vraag dat eens aan bestuurders of managers en kijk of ze er een duidelijk antwoord op kunnen geven.

Zo ja, dan zullen ze waarschijnlijk de juiste (non-verbale) communicatie tools inzetten om die doelstellingen te behalen. En verwachten ze van medewerkers dat zij de doelgroep (klanten) niet afleiden van de communicatie-boodschap waardoor deze niet wordt opgepikt.

Blote billen leiden af

Want geloof me, blote borsten en blote billen leiden af – big time. Het gaat niet om kuis of niet-kuis, mooi of niet-mooi, of goed versus niet-goed. Het gaat om het effect dat beoogt wordt. Bij zo’n (onverwachte) afleiding wordt de communicatie-boodschap niet meer gehoord en de service of dienst niet meer begrepen zoals ze bedoeld is. In het ergste geval wordt zo’n voorval zelfs ervaren als beledigend of shockerend. Daar hoef je niet perse een Islamitische achtergrond voor te hebben, zoals de Parool reporters insinueren. Als je je op die manier in een goed Christelijk milieu presenteert, krijg je dezelfde reactie. Daarvoor hoef je niet eens op zoek te gaan naar een zwarte-kousen gemeenschap.

Als de bestuurders of managers van een organisatie geen duidelijk antwoord kunnen geven op de vraag over hun communicatiebeleid, dan kunnen ze ook niet van de medewerkers verwachten dat zij wél weten hoe die boodschap luidt, laat staan hoe ze die moeten overbrengen en ondersteunen.

In zo’n geval neigen medewerkers ertoe om op goed geluk te doen wat hun gepast en succesvol lijkt en dat is al gauw wat zij zelf goed, mooi, leuk en te-gek vinden.

De medewerkers zijn het merk

Als je je medewerkers niet duidelijk kunt maken wat hun verantwoordelijkheden zijn – voorbij hun op schrift gestelde takenpakket en in het belang van de organisatie – dan moet je als manager niet gek staan te kijken als blote billen en borsten gewoon ‘moet kunnen’.

Je hebt altijd impact

Conclusie: je hebt altijd impact, als persoon, als bedrijf, als instelling. De vraag is welk effect het oproept in een bepaalde omgeving en welk resultaat je op de lange(re) termijn kunt verwachten.

De ene omgeving gelijkschakelen met de andere doet geen van beide deugt. Je verschijnt op de tennisbaan niet strak-in-het-pak en in een vergadering niet in je tenniskleding. Niet omdat het niet kan, maar omdat het niet (lekker) werkt.

Bovendien is er tussen communiceren en shockeren (of provoceren) nog steeds verschil, hoe smal die scheidingslijn ook lijkt te zijn geworden.

Comment Section

4 reacties op “Blote billen het symbool van vrijheid?


Door Karin Frensch - Styling your Image op 12 april 2016

Lieve Inga,
Compliment voor jouw wijze woorden en uitleg. Deze discussie valt zeker niet met één zin te pareren. Mooi hoe jij een ‘gevoelig’ onderwerp als dit vanuit diverse invalshoeken belicht. Een aanrader om te lezen.


Door Inga van Zalm op 18 april 2016

Dank je wel voor je compliment, Karin. Komende van een ervaren en gewaardeerde collega ben ik er heel blij mee.


Door Marianne Dupont op 23 april 2016

Beste Inga, een goed artikel! Er is te weinig bewustzijn over welke boodschappen we uitzenden met onze uiterlijke verzorging. Kleedgedrag is een vorm van meningsuiting. Wij zijn erg trots op onze vrijheid hierin Maar waar grenst de vrijheid van meningsuiting aan onbeschoftheid? Oftewel wanneer wordt een bepaalde manier van kleden als grensoverschrijdend ervaren en door wie? Dat is heel persoonlijk. Best lastig.
Jouw betoog is heel helder! Goed verwoord!


Door Natascha van der Zwaan op 30 april 2016

Wat een fijn artikel! Het is goed dat we weer eens stil staan bij ons kleedgedrag op de werkvloer. Je iets ingetogen kleden geeft rust, herkenbaarheid en stabiliteit.
De vraag is inderdaad, wat wil ze uitstralen? En vooral ook, hoe benaderbaar willen we zijn op het werk? Hoe serieus willen we gezien worden?

Plaats een reactie


*